Klik hier om terug te gaan naar het artikel met voetnoten
De blindgeboren man in Jeruzalem.
Zo oud zal hij niet zijn geweest. Volgens zijn ouders wel oud genoeg om zijn woordje te doen. Mogelijk woonde hij nog bij zijn ouders thuis. Want hij was blind. Blindgeboren zelfs. Maar hij moest wel voor zijn eigen natje en droogje zorgen. Daarom zat hij dag in dag uit te bedelen in de buurt van de tempel. Iedereen kende hem. Zelfs mensen uit Galilea. Dat bleek wel toen Jezus en zijn discipelen hem op en sabbat tegenkwamen.
De discipelen vroegen Jezus waarom de man blind was toen hij geboren werd. Had hij of hadden zijn ouders gezondigd? Wat een vreemde vraag. Had de man gezondigd voor hij geboren werd? Hoe dan? En wat dan? Een prenatale zonde? Van de leer van de erfzonde hadden de Joden toen nog geen weet. Wel dat God de kinderen laat boeten voor de schuld van de ouders. En waarom zeiden de discipelen er niets van dat de man op sabbat zat te bedelen? Bedelen was toch ook werken!
Jezus’ antwoord op de vraag van de discipelen was even duidelijk als voor sommigen misschien nogal onverwacht. De man had niet gezondigd, ook zijn ouders niet. De man was blind geboren opdat Gods werk in hem zichtbaar zou worden. Gods werk is dat Hij, Jezus, door God gezonden is. Het Licht voor de wereld is. Gisteren, toen men een vrouw bij Hem had gebracht die op overspel betrapt was, had Jezus dat ook al gezegd. Ik ben het Licht voor de wereld. En daaraan toegevoegd: Wie Mij volgt loopt nooit meer in het duister.
En dat maakte Jezus heel concreet bij de blindgeboren man. Jezus spuugde op de grond en maakte van het speeksel en wat zand modder. Spuugde niet één keer maar nog een keer. En nog een keer. Want het viel niet mee om met een klein beetje speeksel genoeg modder te maken om de oogleden van de man ermee onder te smeren. De mensen zullen zich verbaasd afgevraagd hebben wat Jezus nu weer van plan was. Modder is toch symbool van iets negatiefs, iets ongewenst. Denk maar aan Jeremia die gevangen gezet werd in een put met modder. Jezus zal de man wel even gezegd hebben wat Hij ging doen. Tot dusver had de man alleen maar gehoord dat ze aan Jezus vroegen waarom hij blind geboren was. En als hij ineens zou voelen dat iemand wat schurende viezigheid op zijn oogleden smeerde zou hij zich helemaal lam geschrokken zijn.
Nadat Jezus de oogleden van de man vol met modder gesmeerd had, zei Hij dat de man naar Siloam moest gaan om zich te wassen. En dat deed hij. Hij liet zich door Jezus sturen. Werd -om zo te zeggen- een Siloam, een gezondene. Hij vertrouwde Jezus. Had iemand hem soms verteld dat Jezus gisteren gezegd had dat wie Hem volgt nooit meer in het duister hoeft te lopen. Hoe dan ook, de man ging naar de vijver van Siloam. De vijver die hij letterlijk met gesloten ogen kon vinden. Ging zich wassen. En….. kon zien! Voor het eerst van zijn leven! Kon zelfs de weg terug vinden terwijl hij die weg nog nooit had gezien.
De blindgeboren man een Siloam. Een door Jezus gezondene. Om de wereld te zien zoals die is.
Jezus een Siloam. Een door God gezondene. Om de wereld te redden zoals die is.